دخترک خاموش

adambarfiyekhamosh — Sat, 22 Aug 2009 18:57:53 GMT

نمی دونم از کامپیوتر منه یا سرعت اینتر نت همین قده اصلا نمیشه تو اینتر نت کار کرد

خیلی دلم میخواد درد دل کنم تا دلم یکم آروم بشه اما حوصله نوشتن ندارم ...شایدم وقتشو

وقتی نوبت ما بود

adambarfiyekhamosh — Tue, 18 Aug 2009 14:08:49 GMT

من میدونم خدا ی من چقدر بزرگه

هر چه قدر هم که غمهام بزرگ باشن

از خدام که بزرگتر نیستند

فقط فقط ............فقط بعضی وقتا ...دله دیگه میگیره

خدای بزرگ منو ببخش اگه بعضی وقتا ...

چقدر دلم میخواست هیچ وقت بزرگ نشم

وای که چه روزایی بود بچه گیهامون خوشبخت نبودیما اما نمیدونستیم

راستی چی شده ؟چی شده هر چی بوی خوبی و شادی و خوشی داشت سالها پیش تموم شده

آخه چرا اینجوری شد دنیا ؟

وقتی نوبت ما شد چرا همه چی سیاه شد

راست میگی دوست من (خیلی چیزارو ازمون گرفتند خیلی چیزا رو باید بهمون میدادند اما ندادند ولی با پررویی میگند قدرشو نمیدونین )

برای تولد بی اجازه ام

adambarfiyekhamosh — Tue, 18 Aug 2009 13:52:08 GMT

حالا که کلاغان شوم شک

پیامبران زمینند

حالا که پیام نیامدنت تمام شهر را پر کرده

حالا که باور نیامدنت بر هستی چوب حراج زده

من بیشتر از همیشه به آمدنت ایمان دارم!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نشسته ای که شمع ها را فوت کنم...

خاموش می کنم...

یکی به یاد روزهای رفته ی کودکی...

خاموش می کنم ...

به یاد معصومیتی که دست بی رحم روزگار به تاراج برد

خاموش می کنم...

به یاد عشقی که نیامده برای همیشه از زندگی ام پر کشید

خاموش می کنم ...

به یاد شور و شوق امید که مدتهاست در دلم مرده

خاموش می کنم ...

به نام اطمینان و اعتماد که زیر گام های نامردان این شهر مدفون شد

خاموش می کنم....

به یاد خنده هایی که آتش شد و دود شد و در چشمانم جاریست

خاموش می کنم ....

به یاد روزهایی که جوانی را تجربه نکردم و تنها نامش را بر دوش کشیدم

خاموش می کنم ...

به یاد فرصتی که به من ندادند اما گفتند باید قدردانش باشم

خاموش می کنم ...

به یاد سرخوردگی ها و ناکامی ها و شکست های تمام روزهای پشت سرم

خاموش می کنم ...

به یاد نقاب شوق و شوری که مدتهاست بر چهره ی خسته ام کشیده ام

خاموش می کنم ....

به یاد فاصله ای که بود و هست و هر روز بیشتر می شود

خاموش می کنم ....

به یاد فردا که تصویری است مبهم و تیره و وهمناک

خاموش می کنم ....

به یاد ایمان که این روزها چه ارزان به فروش می رود

به یاد انسان که چه ساده سقوط می کند

به یاد آزادی که آرزو بود و پاک بود و شعار شد و لگد مال

به یاد ماندن و ایستادن که روزی افتخار بود و این روزها حماقت

خاموش می کنم ...

به یاد دستهایی که روزی به بهانه ی دوستی در هم گره می شد و این روزها برای دشمنی مشت!

به یاد شب هایی که طولانی تر شده و ماندگارتر

به یاد دروغ که سکه ی رایج بازارمان شده

به یاد شهامت که چه ساده و بی صدا به خاک سپرده شد

خاموش می کنم ....

به یاد قلبی که زنده است اما نمی تپد

خاموش می کنم ...

به یاد یادی که حالا سالهاست تصویری است متحرک از حقیقتی که مدتهاست طعم زندگی را از یاد برده

خاموش می کنم...

خاموش می شوم....

سکوت می کنم....

و تو

دست می زنی و کیک را قسمت می کنی!

پس خاموش می مانم

adambarfiyekhamosh — Sun, 16 Aug 2009 13:28:18 GMT

هر چه می گویم انگار باز هیچ گفتن

در توانم نیست و پنداری هیچ نمی گویم...

« آن چه درباره اش نمی توان سخن گفت،

می باید درباره اش خاموش ماند.»

****************************

***************

می نویسم آری من می نویسم

از عشق برایت حرف می زنم

تا تو باور کنی چقدر دوستت دارم
عشق را معنا می کنم
تا تو بفهمی معنای عشق من تویی
من زندگی میکنم
تا تو بدانی برای تو زنده ام ای تمام زندگیم
دوستت دارم

مناجات زیبای دکتر شهید چمران

adambarfiyekhamosh — Sat, 15 Aug 2009 14:04:31 GMT

گذشت
" من اینقدر احساس بی نیازی می کنم که در زیر شدیدترین حملات هم از کسی تقاضای کمک نمی کنم ، حتی فریاد بر نمی آورم حتی آه نمی کشم در دنیای فقر آنقدر پیش می روم که به غنای مطلق برسم و اکنون اگر این کلمات دردآلود را از قلب مجروحم بیرون می ریزم برای آنست که دوران خطر سپری شده است و امتحان به سر آمده و کمر فقر شکسته و همت و اراده پیروز شده است."

بی نیاز
" خدایا از آنچه کرده ام اجر نمی خواهم و به خاطر فداکاریهای خود بر تو فخر نمی فروشم، آنچه داشته ام تو داده ای و آنچه کرده ام تو میسرنمودی، همه استعدادهای من، همه قدرتهای من، همه وجود من زاده اراده تو است، من از خود چیزی ندارم که ارائه دهم، از خود کاری نکرده ام که پاداشی بخواهم.

خدایا هنگامی که غرش رعد آسای من در بحبوحه طوفان حوادث محو می شد و به کسی نمی رسید، هنگامی که فریاد استغاثه من در میان فحش ها و تهمت ها و دروغ ها ناپدید می شد... تو ای خدای من، ناله ضعیف شبانگاه مرا می شنیدی و بر قلب خفته ام نورمی تافتی و به استغاثه من لبیک می گفتی. تو ای خدای من، در مواقع خطر مرا تنها نگذاشتی، تو در تنهایی، انیس شبهای تار من شدی، تو در ظلمت نا امیدی دست مرا گرفتی و هدایت کردی. در ایامی که هیچ عقل و منطقی قادر به محاسبه نبود، تو بر دلم الهام کردی و به رضا و توکل مرا مسلح نمودی... خدایا تو را شکر می کنم که مرا بی نیاز کردی تا از هیچکس و از هیچ چیز انتظاری نداشته باشم.

مغموم
خدایا عذر می خواهم از اینکه در مقابل تو می ایستم و از خود سخن می گویم و خود را چیزی به حساب می آورم که تو را شکر کند و در مقابل تو بایستد و خود را طرف مقابل به حساب آورد! خدایا آنچه می گویم از قلبم می جوشد و از روحم لبریز می شود. خدایا دل شکسته ام، زجر کشیده ام، ظلم زده ام، از همه چیز ناامید و از بازی سرنوشت مأیوسم، در مقابل آینده ای تیره و مبهم و تاریک فرو رفته ام، تنها ترا می شناسم ، تنها به سوی تو می آیم، تنها با تو راز و نیاز می کنم.

خدایا ، فقط تو
" هر گاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگیرد، تو او را خراب کردی، خدایا، به هر که و به هرچه دل بستم، تو دلم را شکستی، عشق هر کسی را که به دل گرفتم، تو قرار از من گرفتی، هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم، در سایه امیدی، و به خاطر آرزویی، برای دلم امنیتی به وجود آورم، تو یکباره همه را برهم زدی، و در طوفان های وحشتزای حوادث رهایم کردی، تا هیچ آرزویی در دل نپرورم و هیچ خیری نداشته باشم و هیچ وقت آرامش و امنیتی در دل خود احساس نکنم... تو این چنین کردی تا به غیر از تو محبوبی نگیرم و به جز تو آرزویی نداشته باشم، و جز تو به چیزی یا به کسی امید نبندم، و جز در سایه توکل به تو، آرامش و امنیت احساس نکنم... خدایا ترا بر همه این نعمتها شکر می کنم."

من آه صبحگاهم
" من فریادم! که در سینه مجروح جبل عامل در خلال قرنها ظلم و ستم محفوظ شده ام. من ناله دلخراش یتیمان دل شکسته ام که درنیمه های شب از فرط گرسنگی بیدار می شوند و دست محبتی وجود ندارد که برای نوازش آنها را لمس کند، از سیاهی و تنهایی می ترسند. آغوش گرمی نیست که به آنها پناه بدهد. من آه صبحگاهم که از سینه پر سوز بیوه زنان سرچشمه می گیرم و همراه نسیم سحری به جستجوی قلبها و وجدانهای بیدار به هر سو می روم و آنقدر خسته می شوم که از پای می افتم. نا امید و مأیوس به قطره اشکی مبدل می شوم و به صورت شبنمی در دامن برگی سقوط می کنم. من اشک یتیمانم که دل شکسته در جستجوی پدر و مادر به هر سو می دوند، ولی هر چه بیشتر می دوند کمتر می یابند. وای به وقتی که یتیمی بگرید که آسمان به لرزه در می آید."

adambarfiyekhamosh — Thu, 23 Jul 2009 21:07:18 GMT

و در کتاب گناهان کبیره برای انسان ؛چه گناهی را سراغ داری که بزرگتر از تکرار تجربه هایش باشد !

(حسین پناهی)

adambarfiyekhamosh — Wed, 22 Jul 2009 21:10:05 GMT

قسم به عشقمون قسم
همش برات دلواپسم
قرار نبود اينجوري شه
يهو بشي همه کسم
راستي چي شد چه جوري شد
اينجوري عاشقت شدم
شايد ميگم تقصير توست تا کم شه از جرم خودم
به ملاقات اومدم
ببين که دل سپرده داري
چگونه عمري از احساس عشق شدي فراري
نگاهم کن دلم را عاشقانه هديه کردم
تو دريا باش و من جويبار عشق و در تو جاري
من از پروانه بودن ها من از ديوانه بودن ها
من از هيچ بودن ها
از عشق نداشتن ها
از بي کسي و خلوت انسانها مي ترسم
راستي چي شد چه جوري شد
اينجوري عاشقت شدم
شايد ميگم تقصير توست تا کم شه از جرم خودم
من از عمق رفاقت ها
من از لطف صداقت ها
من از بازي نور در سينه بي قلب ظلمت ها نمي ترسم
من از حرف جدائي ها مرگ آشنائي ها
من از ميلاد تلخ بي وفائي ها مي ترسم

بهترینم

adambarfiyekhamosh — Wed, 22 Jul 2009 21:08:31 GMT

خاطرم نيست که تو از باراني ، يا که از نسل نسيم

هر چه هستي گذرا نيست هوايت ، بويت . . . فقط آهسته بگو . . با دلم مي

ماني . .

ای خدا

adambarfiyekhamosh — Thu, 19 Feb 2009 12:23:38 GMT

ای خدا غصه نخور از تو فراری نشد م

بعد ازآن حادثه در کفرتو جاری نشدم

با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد

شاکی از انکه مرا دوست نداری نشدم

ابررا چوب همین سادگی اش ویران کرد

منکه ویران تر از آن ابر بهاری نشد

ای خدا غصه نخور با زهمین می مانم

من زمین خورده ی این ضربه کاری نشدم

هرکه خواست ترا از من جدا سازد دید

هرچه کردی تو بمن از تو فراری نشدم

adambarfiyekhamosh — Sun, 15 Feb 2009 17:09:56 GMT

اربعین حسینی را به همه دوستان تسلیت میگم